अभिवादन विर सावरकरांना

 वीरास मुजरा

जन्म भगुर गावी ज्या विनायकाचा

झाला,

बाल वयातच त्याने

लढा स्वातंत्र्याचा आरंभला,

काव्य,लेख,पुस्तके लिहून,

देशाप्रती अभिमान जागवला,

मरेपर्यंत देशासाठी लढेन

हा बाणा अंगीकारला,

तुजसाठी मरण ते जनन

तुजवीण जनन ते मरण

असे म्हणत देशकार्य

त्यांनी केले

अश्या या विराचे स्वागत इंग्रजांनी

जन्मठेप देऊन केले.

जरी अंदमानात काळया पाण्याची

शिक्षा केली तोवर तुमचे राज्य टिकेल का? 

अशी विचारणा त्याने साहेबास केली

जरी उपहास या मृत्युंजयाचा

तत्कालीन नेत्यांनी केला

परी सदैव हर भारतीयाने

मुजरा त्या वीरास केला

स्थान तयाचे अबाधित सदैव राहणार

स्वप्न त्याचे अखंड भारताचे

एक दिन साकार भारतीय करणार.

संकल्पना :- सौ.वंदना ग.सुरंगलिकर

शब्दांकन :- विनय विजय वरणगांवकर

पितृऋण

 कठोर दिसतो बाप वरूनी

हृदय त्याचे कोमल असे

चेहऱ्यावरी चिंता साऱ्या

ओठावरी हास्य असे

आयुष्यभर कष्ट करी

ठिगळाचे तो कपडे वापरी

झिजल्या चपला त्याच्या

पायाला त्या चटके बसती 

खाऊ आणण्या मुलांसाठी 

धडपड त्याची सदा असती 

व्हावे मुलांचे कल्याण 

हीच आशा असे मनी

स्वप्न त्याचे पूर्ण करुनी 

पितृऋण फेडूनी त्याचे

 व्हावे मुलांनी उतराई

आठवण

 तू जवळी असता माते

उणीव ना भासे कशाची

हट्ट करुनी तुझ्याकडे

स्वप्न माझे मी पूर्ण करी

तुझी इच्छा कधी ना विचारी

काय हवे तुला ,

आवड तुझी काय

याची मला कधी ना चिंता

माझ्याच विश्वात रमले मी

कळली ना तुझ्या मनीची व्यथा

आज मात्र उणीव तुझी भासे

तुझी आवड पूर्ण करण्या

तगमग ही जीवा लागे

कुठे शोधू तुला,

हा प्रश्न मनी पडे

फोटो पुढे उभे राहुनी

नयनातून हे अश्रू गळे

पैसा

 या जगात पैश्याला आहे महत्व

पैसा जवळ आल्यावरच माणसाला येते महत्व

पैश्यासाठी एकमेकांचे जीव घेतात

पैश्या पाई आईबापाला विसरतात

पैश्यामुळे माणसाने माणूसपण हरवले

पैश्यानेच हेवेदावे शिकवले

पैसा जमा करण्यातच संपते जीवन

पैसा पैसा करतच येते मरण.

बापाचे प्रेम

 

कठोर दिसतो बाप वरतूनी

प्रेम करी तो हृदयातूनी

नसती जवळी पैसा जरी

मुलांचे तो लाड पुरवी

        झिजल्या त्याच्या चपला जरी

        मुलांसाठी तो कष्ट करी

        रात्री अंग पडता जमिनीवरी

        उद्याची चिंता त्याला पडी

आई चे ते प्रेम दिसते

बापाचे प्रेम झाकूनी जाते

कठोर दिसत असला जरी

प्रेम करीत असतो मुलांवरी

           बाप गेल्यावर महती कळते

           मात्र वेळ निघून गेलेली असते

           जिवंतपणी त्याला वेळ द्या

           तुम्हीच आहात माझे असे एकदा 

           तरी म्हणत जा

सौ.वंदना ग. सुरंगलीकर

नाते हे ऋणानुबंधाचे

 

नाते हे ऋणानुबंधाचे
विणू या रेशीम धाग्याने
नाते हे जन्मोजन्मीचे
बहरील प्रेम धाग्याने
मौल्यवान नाते हे
असते बहिण-भावाचे
करूनी रक्षा बहिणीची
पाठीशी सदैव उभा राही
भावासाठी अपुल्या प्रार्थना
बहिण करीत राही
काटा टोचताच तिला
येई त्याच्या डोळा पाणी
समस्या येती त्याला
साथ देई ती त्याला
भांडत असती जरी
प्रेम एकमेकांवर करती

देवास पडलेला प्रश्न

 

माणसाचा जन्म देऊनी
केले उपकार माझ्यावर
तुला वाटले देवा
करीन हा जगाचा उद्धार
दिलीस मजला जिव्हा
बोलण्यास मधुर वाणी
करतो इतरांस घायाळ
माझ्या शब्दबाणांनी
हात दिलेस मजला
करण्यास मदत
करतो त्याच करांनी दंगे
घातपात
पाय दिलेस मजला
करण्या सृष्टीत संचार
मारूनी लाथ माता-पित्यास
काढतो घराबाहेर
इतरांस दिली नाही
ती बुद्धी मज दिली
गहाण ठेवूनी बुद्धी
मी झालो अहंकारी
कशास केलीे निर्माण
ही मानवजात
प्रश्न हा पडला असेल
देवा तुला स्वर्गात.

पाऊस

 पावसाच्या सरी

ओल्याचिंब करी

मातीचा सुगंध 

सर्व दूर पसरवी

धरतीचा पोशिंदा

पेरणी करी

काळ्या मातीत सुखात न्हाई

रिमझिम बरसती सरी

मयूर थुई थुई नृत्य करी

हिरव्या माळावर पक्षी गाती

भिजून जाई काळी माती

भिजे अंगण भिजे ओसरी

हिरवळ पसरे सर्व दूरी

आनंद

 

      

छोट्या छोट्या गोष्टीत आनंद

दुसऱ्याला काही देण्यात आनंद

दुसऱ्यासाठी जगण्यात आनंद

दिनदुबळ्यांची सेवा करण्यात आनंद

लहान मुलांमध्ये रमण्यात आनंद

अनाथ मुलांना काही देण्यात आनंद

भूकेलेल्याला अन्न देण्यात आनंद

दु:खीताचे अश्रू पुसण्यात आनंद

इतरांचे सुख पहाण्यातच खरा आनंद

मृत्यू

 अकस्मात होत्याचे नव्हते

करून जातो

आता होता कोठे गेला

भांबावून सोडतो

आनंदाचे दोन चार क्षण

खिळवून ठेवतो

दु:खाची लाट येताच

आनंद दूर जातो

मनाचा बांध फुटतो

अश्रूंचा पूर वहातो

मिळाले त्यात समाधान माना

शिकवून जातो

हसतखेळत जगा हा

संदेश देऊन जातो

तोच हा मृत्यू जो

मनाला चटका लावून जातो

संस्कार

 

चिमुकली कळी जन्माला आली

हळूहळू ती उमलायला लागली

निरागस मन तिचे निरागस रूप

हसतखेळत जगत असते सदा राहून खूष

संस्काराची सवय याच वयात लावा

संस्कारच पडतील पुढे तिच्या कामा

या छोट्या कळीचे मग होते फूल

तिच्या विश्वात ती असते मश्गूल

सर्वांवरच ती टाकते विश्वास

स्वत:वरच असतो तिला अभिमान

पाश्चात्यांप्रमाणे करते पेहराव

त्यांच्याप्रमाणेच बदलते तिचे राहणीमान

लोकांच्या बोलण्याने ती फसते

चांगले काय वाईट काय याची  जाणीव नसते

लोकांच्या बोलण्याने ती जाते हुरळून

स्वतःच्या मतांचा पडतो तिला विसर

करत नाही मग ती कोणाचाच आदर

पश्चात्ताप करण्याची पाळी मग येते

आणि संस्काराची कमतरता जाणवते.

आईची व्यथा

पदराचा झुला करून तुले म्या झोपविल

पोटाले चिमटा काढून तुले म्या भरविल

पैसे नवते जवळ तरी तुले म्या शिकविल

तुयासाठी लोकांची उंबर म्या झिजविल

खूप कष्ट करून तुले कामधंद्याला लाविल

तू पोटापाण्याला लागल्यावर तूव लगीन लावून दिलं

तूव लगीन लावल्यावर म्या समाधान पावल

सुखाचे दिस दावले म्हून देवाचं आभार म्या मानलं

पन हाय रं देवा दोन वरसातच तुन मले वृद्धाश्रमात धाडलं

आई

 

          

'आई' या शब्दात दडलेले असते प्रेम

मुलांवरच करत असते दिवसरात्र प्रेम

मुलांचे चांगले करण्यात जीव असतो गुंतलेला

कितीही थकली तरी चेहेरा नसतो शिणलेला

मुले झाल्यापासून ती जगत नाही स्वत:करीता

स्वतः चा सर्व वेळ घालवते

मुलांच्या सुखाकरीता

मुलांनीही तिचे मन घेतले पाहिजे जाणून

तिला सुख देणे हे आपले कर्तव्य समजून

आईला मात्र मुलांच्या कर्तव्याची आशा नसते

ती सदैव मुलांकरिता झटत रहाते

जागे व्हा

 

हे क्रांतिकारकांनो प्राण दिले तुम्ही स्वातंत्र्यासाठी

तुमच्या प्राणांची किंमत जाणली नाही आम्ही स्वार्थासाठी

तुम्ही लढले आपल्या प्राणप्रिय देशासाठी

आम्ही लढतो केवळ स्वतःच्या नावासाठी

तुमच्या मुळेच आज स्वातंत्र्य मिळाले

पण हे स्वातंत्र्य कसे राखायचे अजूनही नाही कळले

तुम्ही आपल्या देशाचा अभिमान बाळगला

आम्ही आमच्या संपत्तीचा अभिमान बाळगतो

तुमच्या सारखे देशासाठी लढण्याची अजूनही वेळ गेली नाही

देशाची शान राखण्याची संधी अजूनही गेलेली नाही 

हे तरूणांनो उठा,जागे व्हा

देशासाठी लढायला तयार व्हा

स्त्री चे दु:ख

 

स्त्री जन्माकडे पाहून रडायला येते

या जगात ती कधी येते,कधी जाते ठाऊक नसते

आधुनिक विचारांची असली तरी जग रडायला लावते

तरीही जगापुढे सदा हसत रहाते

मनातले दु:ख मनातच ठेवते

म्हणून तुला सांगावेसे वाटते

अभिमान बाळग स्त्री जन्माचा नेहमी

कारण ही दुनिया वसली तुझ्या मुळेच जननी

मानवी मन

विधात्याने निर्माण केलेले मानव

कुणी देव तर कुणी दानव

कुणाचे मन आभाळाएवढे

तर कुणाचे मोहरीच्या दाण्याएवढे

कुणी मदतीला धावणार

तर कुणी पाय ओढणार

कुणी दुसऱ्या च्या सुखात आनंद मानणारे

तर कुणी दुसऱ्यांना दु:ख देणारे

कुणी भांडण सोडवणार

तर कुणी आगीत तेल ओतणार

अजब ही मानवी मनाची दुनिया

हीच तर विधात्याची किमया

जगणं

 या जगात कुणीही कुणाचं नसतं

जगण्यासाठी नावापुरता नातं असतं

जन्माला येतांना एकट्यालाच यावं लागतं

मेल्यानंतर पण एकट्यालाच जावं लागतं

तरीही जगण्यासाठी माणूस नात्यांचं जाळ विणतो

मरेपर्यंत त्यातच गुरफटत जातो

माझे माझे करत रक्तातल्या नात्याशी भांडत रहातो

स्वतः च्या स्वार्थासाठी चांगुलपणाचे पांघरूण ओढत असतो

माहीत असते येत नाही काही आपल्या बरोबर

फक्त तीन-साडेतीन हात जमिन असते आपली खरोखर.....